A Reforma Constitucional en España

Pola contra, a activación irreflexiva da reforma constitucional é susceptible de articular un proceso que, máis que defender e consolidar a orde e o consenso constitucionais conseguidos en 1978, tenda a subvertelos baixo o pretexto dunha suposta nova teoría e práctica do poder constituínte e dun novo constitucionalismo que seguramente non é novo (a dogmática constitucional admite pouca reinvención) nin estritamente constitucional (se non é indubidablemente democrático).

En fin, estimado lector, ten nas súas mans unha obra excelente que está indubidablemente chamada a ocupar un posto preferente como referente ineludible na doutrina constitucionalista española e estranxeira. Unha obra que, por outra banda, constitúe un expoñente do rigor científico e bo facer do seu autor.